AirDuctors.net

 
Smaller Default Larger

https://youtu.be/Shh-WN5GYMw

Gwałtowny napływ uchodźców postawił nasz kraj przed wielkim wyzwaniem. W pierwszych dniach ratunkiem przed potencjalną katastrofą humanitarną stały się działania indywidualnych osób. Stopniowo budzili się samorządowcy. Po tygodniu ocknął się rząd.

Wszystkie opasłe segregatory z instrukcjami zarządzania kryzysowego, kody, sygnały, setki byłych pułkowników na etatach w każdym samorządzie… wszystko to okazało się do niczego.

Dlaczego tak się stało?

Odpowiedź jest podobna, jak na pytanie, dlaczego rosyjska armia przegrywa z natowskim standardem, w którym działa Ukraina.

Zarówno polska administracja jak i rosyjska armia działają w systemie hierarchicznego dowodzenia liniowego, które nie przewiduje inicjatywy na niższych szczeblach. Przeciwieństwem jest to, co w NATO nazywają mision-style command & control. Polega to na tym, że kolejne szczeble dowodzenia otrzymują nie tylko rozkazy, ale także informacje o celach i priorytetach operacji. Co więcej, są zachęcane do samodzielnego reagowania na zmieniające się okoliczności, a nie ślepej realizacji rozkazów. To daje Ukraińcom zdolność wykorzystywania nadarzających się okazji, jej adaptacyjność i kreatywność.

Wracając na polskie podwórko, podobną nieadekwatność prezentuje nie tylko zarządzanie kryzysowe, ale całokształt funkcjonowania państwa i samorządu. Przyznać trzeba, że niektóre samorządy próbują wyrwać się z matni niemożności, ale są też takie, które przez ponad tydzień czekały na ustawę i komunikowały swoim mieszkańcom, czego nie mogą zrobić, zamiast zająć się chociażby koordynacją działań.

Oddolny motor zmian

Zachowania tysięcy indywidualnych Polaków pomagających Ukraińcom są najlepszym dowodem na potrzebę innego spojrzenia na sposoby działania, nie tylko państwa, ale także miast i gmin. Zwróćmy uwagę na siłę i znaczenie spontanicznych oddolnych działań. Tak było z protestami w obronie praworządności,  z których dopiero później zrodził się KOD. Podobnie z demonstracjami  związanymi z zaostrzeniem prawa aborcyjnego. To przecież dopiero na ich podstawie powstał Strajk Kobiet.

Widać więc że, motorem przemian są w większym stopniu masy pojedynczych ludzi pobudzonych silnie działającymi emocjami i wyposażonych w środki komunikowania. Organizacje pozarządowe na ogół są sposobem na utrwalenie tych impulsów, podtrzymanie aktywności, natomiast ich nie kreują.

Jakie wnioski wynikają z tego dla zarządzania miastami? Ano takie, że w procedurach, podobnie jak robią to Amerykanie, trzeba pozostawić więcej miejsca na inicjatywę oddolną.  Oczywiście struktury państwa i cała organizacyjna maszyneria jest niezbędna, ale skupić się musi bardziej na pomocniczości, ułatwianiu ludziom brania spraw w swoje ręce, koordynowaniu, a mniej na dowodzeniu i komenderowaniu.

Czy włodarze naszych miast sprawdziliby się w sytuacjach nadzwyczajnych, gdyby okazały się jeszcze trudniejsze niż dzisiejsze?

Na ciekawy aspekt zwrócił uwagę Arkadiusz Nowalski, burmistrz Sejn w interesującym webinarium zorganizowanym przez Kongres Ruchów Miejskich. Przywołał sytuację powstałą na skutek uszkodzeniem pomnika ważnego dla mniejszości litewskiej. Na skutek nienajlepiej prowadzonej akcji informacyjnej władz wojewódzkich, burmistrz zmierzył się z trudnością wyjaśnienia zdarzenia zbulwersowanym Litwinom, mimo iż w przeszłości wiele wysiłku włożył w ułożenie relacji z tą mniejszością. Zwrócił uwagę na problem zaufania, który w sytuacjach kryzysowych, może urosnąć do kluczowego czynnika. Skuteczność działania lokalnej struktury, która skłonić musi ludzi do działań tak ekstremalnych jak porzucenie swego domu, czy ryzykowanie własnym życiem, może być w znacznej mierze determinowana zaufaniem do przedstawicieli tej władzy.

Tymczasem dominujący w polskich samorządach wzorzec budowania zaufania, to model wodzowsko-celebrycki. Odpowiada on na wyobrażenia wielu mieszkańców o istocie władzy. Na przykładach wielu, zwłaszcza małych miejscowości, można pokazać, jak figura znanego i lubianego męża opatrznościowego jest skuteczna w zarządzaniu miastem.  Ma ona też swoje wady, o których warto wspomnieć.

Po pierwsze niezwykle rzadko idzie w parze z budowaniem struktur społeczeństwa obywatelskiego. Wracając do przykładu aktualnej sytuacji, jest w stanie wygenerować oddolny ruch pojedynczych ludzi, lecz trudno jest przejść w jego ramach do etapu utrwalenia i nadania organizacyjnych form takim inicjatywom.

Drugie niebezpieczeństwo, jakie czyha na tak ukształtowany model zaufania, może polegać na wspomnianych sytuacjach nadzwyczajnych.  Tak jak w przypadku Sejn, to co było wystarczające w codziennym funkcjonowaniu, może okazać się zbyt słabe w konfrontacji z sytuacją kryzysową.

Czego więc potrzeba?

Bardziej stabilnego modelu zaufania. Żaden burmistrz nie może liczyć, że będą mu ufali wszyscy mieszkańcy. Zaufanie trzeba więc rozłożyć na więcej grup i podmiotów, tworząc wielocentyryczną piramidę i wykorzystać gotowość do podporządkowania się, nie tyle wielkości osoby stojącej na czele, lecz raczej ze względu na układ wspierających go grup i specyficznej sieci relacji łączących wszystkie elementy tej lokalnej układanki.

Co z tego wynika?

Okazuje się, że wodzowsko-celebrycki model władzy lokalnej, choć wyrasta z oczekiwań sporej części mieszkańców, to jednak dociera do granic swej funkcjonalności. Nie pozwala rozwijać się społecznościom w kierunku, który wydaje się nieunikniony, a który wyznaczają najbardziej progresywne miasta świta. To model miast o wysokiej odporności nie tylko na kryzysy, ale także na dryfowanie w kierunku autokracji i niszczenia poczucia wspólnoty.

O taki model od lat walczą ruchy miejskie i lokalni aktywiści. To po to wymyślane są kolejne techniki partycypacji, budowane struktury sieciowania i samoorganizacji.

Bo…

 partycypacja lepiej przygotowuje nas do sytuacji kryzysowych niż instrukcje, które okazują się bezużyteczne, gdy trzeba reagować na niespodziewane okoliczności.

Ratusz jest potrzebny, bo warunki w Urzędzie są fatalne, a wygląd budynków prowincjonalny. Decyzja jest jednak trudna, bo lista innych potrzeb jest bardzo długa. Poza budową i remontami dróg, potrzebne są: szkoła w Łomiankach Dolnych, rozbudowa Liceum, budynek OPS, strażnica OSP Dziekanów, żłobek i świetlice w kolejnych sołectwach. Nakładów wymaga struga dziekanowska, wały przeciwpowodziowe i kontynuacja kanalizacji. A na to wszystko mamy ok. 30 mln budżetu inwestycyjnego rocznie. Dla ilustracji, wydatki na budowę ratusza (bez kosztu kredytu lub innego finansowania) to ok. 34 mln zł, szkoła podstawowa dla 800 uczniów to prawdopodobnie jeszcze większy wydatek.

Staram się odpowiedzieć na pytanie, czy warto w obecnej kadencji budować nową siedzibę Urzędu?

https://youtu.be/8yizfKQlHG8

 

Ruszamy z projektem OTWARCIE, bo otwarcie na mieszkańców jest niezbędne, jeśli decyzje Urzędu mają być optymalne.

https://youtu.be/__auzSv248A

W niezwykłej sytuacji, wobec ludzkich tragedii, społeczeństwo Łomianek zdaje egzamin.

 https://youtu.be/BG7KwlJTlKM

Wojna. Jest mi naprawdę wstyd...

https://youtu.be/wIqJUAcymeI

 

O mnie

Ukończyłem na Uniwersytecie Warszawskim socjologię w specjalności socjologii organizacji.

Pierwszym moim miejscem pracy był Instytut Organizacji i Kierowania.

Po jego rozwiązaniu przez pięć lat wykładałem socjologię organizacji na Politechnice Warszawskiej.

Następnie odbyłem dwuletnie studia podyplomowe i roczną praktykę badawczą w wiedeńskim Institut für Höhere Studien w zakresie socjologii organizacji i metod matematycznych.

Po powrocie do kraju pracowałem w Instytucie Kultury i Instytucie Studiów Politycznych.

Następnie, po wygranym konkursie, objąłem stanowisko dyrektora Biura Reklamy TVP. Wówczas była to wyodrębniona jednostka organizacyjna posiadająca własny budżet i służby funkcjonalne. W ciągu sześciu lat kierowania nią, z prostego biura posiadającego kilka małych komputerów, przekształcona została w jedno z przodujących w Europie biur sprzedaży. Posiadała system komputerowy oparty na najnowszych osiągnięciach zagranicznych. Wdrożono zarządzanie przez cele i zarządzanie procesami, autorski system ocen pracowniczych oraz innowacyjne metody sprzedaży. Biuro zatrudniało 70 osób a obroty wynosiły pół miliarda złotych rocznie.

W tym czasie uczestniczyłem w pracach międzynarodowej organizacji European Group of Television Advertising z siedzibą w Brukseli, by w końcowym okresie stać się członkiem jej zarządu.

Następnie zostałem zaangażowany przez jeden z największych koncernów medialnych WPP z zadaniem zorganizowania i poprowadzenia polskiego oddziału agencji reklamowej Mindshare.

Kolejnym wyzwaniem była prezesura Międzynarodowego Stowarzyszenia Reklamy w Polsce. W owym czasie była to najważniejsza organizacja reprezentująca interesy mediów, agencji reklamowych i reklamodawców. Rola Stowarzyszenia polegała na utrzymywaniu kontaktu z przedstawicielami rządu i parlamentu oraz komentowanie w mediach zagadnień związanych z reklamą.

Równolegle utworzyłem własną firmę Instytut Mediów zajmującą się audytem mediowym i doradztwem. Prowadzę ją do dzisiejszego dnia współpracując z liderami tej branży z Wielkiej Brytanii i Niemiec.

Poza działalnością ściśle zawodową, angażowałem się w aktywność społeczną. Byłem przewodniczącym Solidarności w swoim instytucie w roku 1981. Nigdy nie należałem do żadnej partii.

Odbyłem szkolenie wojskowe ukończone w stopniu podporucznika rezerwy.

Jestem harcmistrzem ZHP i przodownikiem turystyki pieszej PTTK.

Żona jest absolwentką Akademii Teologii Katolickiej a syn pracuje w Orange Labs jako główny specjalista.

Strona korzysta z plików cookies zgodnie z polityką prywatności.

Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookies w Twojej przeglądarce. Czytaj więcej…

Zrozumiałem

Pliki cookies (ciasteczka) to dane informatyczne - pliki tekstowe, przechowywane w urządzeniu użytkownika. Używane są w celu dostosowania wyglądu strony internetowej do preferencji użytkownika oraz optymalizacji korzystania ze stron internetowych. Używane są również w celu tworzenia anonimowych statystyk, które pomagają zrozumieć w jaki sposób użytkownik korzysta ze stron internetowych. Statystyki te umożliwiają polepszanie struktury i zawartości stron www.


  Na naszej stronie stosowane są dwa rodzaje plików cookies - sesyjne oraz stałe. Sesyjne są plikami tymczasowymi, które pozostają w urządzeniu użytkownika, aż do wyłączenia oprogramowania (przeglądarki internetowej). Stałe pliki pozostają w urządzeniu użytkownika przez czas określony w parametrach pliku albo do momentu ich ręcznego usunięcia przez użytkownika.


  Standardowo oprogramowanie służące do przeglądania stron internetowych domyślnie dopuszcza umieszczanie plików cookies w urządzeniu użytkownika. Możesz zablokować w swojej przeglądarce mozliwość zapisu cookies. Jednak wybór tej opcji automatycznie zablokuje Ci możliwość korzystania z szeregu funkcji na naszej stronie. Nie możemy także zagwarantować, że oferowane na naszej stronie usługi będą działać w zaplanowany sposób i zgodnie z ich przeznaczeniem.


  Więcej informacji na temat blokowania plików typu cookies w Twojej przeglądarce znajdziesz w zakładce "pomoc" przeglądarki.